Start wiosennej wegetacji rzepaku to przede wszystkim azot. Oczywiście również siarka – i to w dużych ilościach. Wiosenne zapotrzebowanie rzepaku to nawet 1 kg S na każde 4-5 kg N. Znaczenie ma nie tylko ilość, także przyswajalna forma siarki, żeby azot nie musiał na nią czekać[1].
Fosfor to rozwój systemu korzeniowego, kwitnienie, formowanie łuszczyn, a także przemiany energetyczne, prowadzące do produkcji masy zielonej, białek, tłuszczów.
I wreszcie potas, o którym będzie trochę więcej. Dlaczego? Ponieważ często to niedobór potasu podczas wiązania i wypełnianie łuszczyn, jest przyczyną niedoborów plonu.
Potas jest składnikiem odpowiedzialnym za gospodarkę wodną, utrzymanie witalności rośliny, transport składników odżywczych oraz produktów fotosyntezy i ich przemieszczanie, a także aktywację procesów enzymatycznych warunkujących budowę plonu.
Zdarza się przy wysokim nawożeniu azotowym i wysokich wiosennych temperaturach, że przed kwitnieniem mamy piękne łany obiecujące wysoki plon. Taki dynamicznie rosnący łan wymaga regularnego zasilania wodą i składnikami odżywczymi, jest więc bardzo czuły na niedobory składników odżywczych oraz wody. Po kilku tygodniach ten dorodny łan zaczyna wiązać łuszczyny, a wtedy pojawia się konkurencja o składniki odżywcze pomiędzy dynamicznie rosnącą częścią zieloną a zawiązującymi się łuszczynami, nasionami. I zdarza się, że łuszczyny tę konkurencję przegrywają, jeśli uprawie zabrakło potasu. I nie zawsze musi brakować potasu w glebie[3], żeby go zabrakło uprawie: rzepak nie tylko potrzebuje więcej potasu niż azotu[4], ale ok. 75% potasu jest pobierane do kwitnienia – to oznacza, że wiosenne tempo pobierania potasu jest wyższe niż tempo pobierania azotu. Zapotrzebowanie na potas podczas wiązania łuszczyn jest zazwyczaj wyższe niż możliwości pobrania tego składnika z gleby. Jeśli do tego mamy przejściowe susze, to stracimy część plonu.
Siarka pomaga przyswajać azot i budować masę a potas odpowiada za utrzymanie dynamiki pobrania składników odżywczych z gleby i utrzymanie witalności roślin. Reguluje również gospodarkę wodną i przemieszczanie składników odżywczych oraz produktów fotosyntezy wewnątrz rośliny. Fosfor poprawia przyswajanie potasu.
A na JESIEŃ, aby przygotować roślinę do zimowania: 3 kg/ha K‑VITAL razem z zabiegiem skracania
Potas wspomaga budowę cukrów, co zagęszcza soki roślinne i zwiększa mrozoodporność, siarka buduje wraz z azotem białka, dzięki czemu nie tylko rośnie zawartość białek, ale także spada zawartość azotanów. Oba te czynniki poprawiają zimotrwałość.
[1] W. Jarecki, J. Korczyk-Szabó, M. Macák, Effect of Nitrogen and Sulphur Fertilization on Winter Oilseed Rape Yield. Nitrogen 2024, 1001–1014. https://doi.org/10.3390/nitrogen5040064
[3] R. Gaj, Wpływ zróżnicowanego poziomu nawożenia rzepaku ozimego potasem na stan odżywienia roślin w początku wzrostu pędu głównego i na plon nasion, Rośliny Oleiste – Oilseedd Crops, 2010, TOM XXXI
[4] A. Podleśna, Potrzeby Pokarmowe i Nawożenie Rzepaku Ozimego, Ocena struktury zagrożeń gleb erozją wodną w Polsce 111 Zeszyt 37.
© 2025 Piotr Sykut, K-VITAL Producent
Jakie uprawy Ciebie interesują? Podaj swój adres e-mail:
